Απολύσεις στον κλάδο του φαρμάκου: Ώρα ευθύνης για εταιρείες

Απολύσεις στον κλάδο του φαρμάκου: Ώρα ευθύνης για εταιρείες, ΕΟΦ και συναρμόδια Υπουργεία

Η επιστημονική ενημέρωση, η τεκμηρίωση και η υπεύθυνη επικοινωνία στο φάρμακο δεν μπορούν να αποδυναμώνονται στο όνομα πρόσκαιρων επιχειρηματικών επιλογών.

Οι πρόσφατες απολύσεις εργαζομένων στον χώρο του φαρμάκου και ειδικότερα στην ιατροφαρμακευτική ενημέρωση και τεκμηρίωση δεν αποτελούν ένα απλό εσωτερικό εταιρικό ζήτημα. Εντάσσονται σε μια μακρά πορεία αναδιαρθρώσεων, συγχωνεύσεων, καταργήσεων γραμμών, «εθελούσιων εξόδων» και συρρίκνωσης ανθρώπινου δυναμικού, η οποία διαρκεί εδώ και πολλά χρόνια και έχει μεταβάλει ριζικά το τοπίο της επιστημονικής παρουσίας των φαρμακευτικών εταιρειών στην ελληνική αγορά.

Από το 2014 μέχρι σήμερα, σύμφωνα με την εικόνα και την εμπειρία των εκπροσώπων των εργαζομένων, οι πολυεθνικές φαρμακευτικές εταιρείες έχουν μειώσει σε πολύ μεγάλο βαθμό το προσωπικό που συνδέεται με την ιατροφαρμακευτική ενημέρωση, την επιστημονική τεκμηρίωση και την υποστήριξη της υπεύθυνης επικοινωνίας με τον υγειονομικό κόσμο.

Το ζήτημα δεν αφορά μόνο τις θέσεις εργασίας, όσο κρίσιμο κι αν είναι αυτό.

• Αφορά συνολικά το πώς λειτουργεί σήμερα το οικοσύστημα του φαρμάκου στη χώρα.
• Αφορά το πώς ενημερώνεται ο ιατρός, ο φαρμακοποιός και ο επαγγελματίας υγείας.
• Αφορά το πώς διαχέεται η επιστημονική πληροφορία.
• Αφορά το πώς υποστηρίζεται η ορθή χρήση των θεραπειών.
• Αφορά το πώς συνδέονται η καινοτομία, η φαρμακευτική δαπάνη, η αποζημίωση, το clawback, το rebate, η πρόσβαση των ασθενών και η κοινωνική ευθύνη των εταιρειών.

Δεν θέτουμε την ιατροφαρμακευτική ενημέρωση ως αυτοτελές ή απομονωμένο ζήτημα. Τη θέτουμε εκεί όπου πραγματικά ανήκει: μέσα στο συνολικό πλαίσιο της φαρμακευτικής πολιτικής, της δημόσιας υγείας, της επιστημονικής τεκμηρίωσης, της δεοντολογίας, της απασχόλησης και της κοινωνικής λογοδοσίας.

Για τον λόγο αυτό, η συστηματική συρρίκνωση των εργαζομένων στον συγκεκριμένο τομέα δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως απλή επιχειρηματική αναδιάρθρωση. Όταν αποδυναμώνεται το ανθρώπινο δυναμικό που στηρίζει την επιστημονική παρουσία των εταιρειών στην αγορά, γεννώνται εύλογα και σοβαρά ερωτήματα για το μοντέλο ενημέρωσης, την ποιότητα της επικοινωνίας, την κάλυψη της περιφέρειας, τη διαφάνεια και την πραγματική σχέση των εταιρειών με το ελληνικό σύστημα υγείας.

Επί δεκατέσσερα χρόνια ακούμε συνεχώς για ανάπτυξη, καινοτομία, επενδύσεις, πρόσβαση των ασθενών, ενίσχυση του συστήματος υγείας και κοινωνική ευθύνη.

Την ίδια ώρα, όμως, χιλιάδες εργαζόμενοι υψηλής εμπειρίας και εξειδίκευσης έχουν οδηγηθεί εκτός εργασίας ή σε επαγγελματική ανασφάλεια.

Τα ερωτήματα, λοιπόν, τίθενται πλέον καθαρά:

• Μπορεί να υπάρχει πραγματική ανάπτυξη στον κλάδο του φαρμάκου χωρίς προστασία της εξειδικευμένης εργασίας;
• Μπορεί να υπάρχει σοβαρή φαρμακευτική πολιτική χωρίς διαφανές και επαρκές σύστημα επιστημονικής ενημέρωσης;
• Μπορεί το clawback και το rebate να αποτελούν διαρκές άλλοθι για τη μετακύλιση του κόστους στους εργαζόμενους;
• Μπορεί το φάρμακο να αναγνωρίζεται ως κοινωνικό αγαθό όταν αποζημιώνεται από την Πολιτεία, αλλά η εργασία, η τεκμηρίωση και η επιστημονική υποστήριξη να αντιμετωπίζονται ως αναλώσιμα μεγέθη;

Η ΠΟΣΙΕΦ-ΣΦΕ θέτει δημόσια τα ακόλουθα ερωτήματα:

Προς τις φαρμακευτικές εταιρείες

1. Πόσες θέσεις εργασίας έχουν καταργηθεί από το 2014 μέχρι σήμερα στον χώρο της ιατροφαρμακευτικής ενημέρωσης, της επιστημονικής τεκμηρίωσης και των συναφών λειτουργιών;
2. Πώς καλύπτεται σήμερα η ανάγκη επιστημονικής ενημέρωσης των επαγγελματιών υγείας, όταν το αντίστοιχο ανθρώπινο δυναμικό έχει συρρικνωθεί σε τέτοιο βαθμό;
3. Πώς διασφαλίζεται η ισότιμη ενημέρωση των υγειονομικών σε όλη την Επικράτεια, ιδιαίτερα στην περιφέρεια, στα νησιά και στις απομακρυσμένες περιοχές;
4. Ποια είναι η πραγματική σχέση των πρόσφατων απολύσεων με τη λήξη πατεντών, το clawback, το rebate, τις εσωτερικές αναδιαρθρώσεις και την επιδίωξη διατήρησης ή αύξησης της κερδοφορίας;
5. Γιατί το κόστος των επιχειρηματικών επιλογών μεταφέρεται συστηματικά στους εργαζόμενους;
6. Ποια μέτρα επανεκπαίδευσης, επανατοποθέτησης ή αξιοποίησης του υφιστάμενου προσωπικού εξετάστηκαν πριν από τις απολύσεις;
7. Πώς συμβιβάζεται η δημόσια ρητορική περί κοινωνικής ευθύνης με τη διαρκή αποδυνάμωση της εξειδικευμένης εργασίας στον κλάδο;
8. Είναι διατεθειμένες οι εταιρείες να προσέλθουν σε ουσιαστικό θεσμικό διάλογο με τους εκπροσώπους των εργαζομένων, τον ΕΟΦ και τα συναρμόδια Υπουργεία;

Προς τον ΕΟΦ

1. Ποια είναι η πραγματική εικόνα του Οργανισμού για το σημερινό σύστημα επιστημονικής ενημέρωσης στον χώρο του φαρμάκου;
2. Υπάρχει πλήρης καταγραφή του ανθρώπινου δυναμικού που ασκεί σήμερα ιατροφαρμακευτική ενημέρωση και συναφείς λειτουργίες;
3. Παρακολουθείται θεσμικά εάν η ενημέρωση των επαγγελματιών υγείας γίνεται με επάρκεια, τεκμηρίωση, διαφάνεια και δεοντολογική συμμόρφωση;
4. Πώς αξιολογείται η υποκατάσταση της οργανωμένης ανθρώπινης επιστημονικής παρουσίας από αποσπασματικά ψηφιακά ή κεντρικά μοντέλα επικοινωνίας;
5. Μπορεί να υπάρξει ορθή χρήση φαρμάκων, επαρκής ενημέρωση και ουσιαστική σύνδεση με τον υγειονομικό κόσμο χωρίς καταρτισμένο και επαρκές ανθρώπινο δυναμικό;
6. Προτίθεται ο ΕΟΦ να συγκαλέσει θεσμική συζήτηση με τις εταιρείες, τους εκπροσώπους των εργαζομένων και τα συναρμόδια Υπουργεία;

Προς το Υπουργείο Υγείας

1. Πώς συνδέεται η φαρμακευτική πολιτική της χώρας με την απασχόληση στον κλάδο του φαρμάκου;
2. Μπορεί ο δημόσιος διάλογος να περιορίζεται μόνο στη φαρμακευτική δαπάνη, στο clawback και στο rebate, χωρίς να εξετάζεται η αποδυνάμωση της επιστημονικής και εργασιακής υποδομής του κλάδου;
3. Θα συνδεθεί οποιαδήποτε μελλοντική πολιτική για το clawback με δεσμεύσεις διατήρησης θέσεων εργασίας, επένδυσης στην επιστημονική τεκμηρίωση και ενίσχυσης της παρουσίας των εταιρειών στην ελληνική αγορά;
4. Πώς διασφαλίζεται ότι η πρόσβαση των ασθενών σε θεραπείες συνοδεύεται από επαρκή, υπεύθυνη και τεκμηριωμένη ενημέρωση του υγειονομικού κόσμου;
5. Ποια είναι η θέση του Υπουργείου απέναντι σε εταιρείες που δραστηριοποιούνται σε έναν κρίσιμο τομέα δημόσιας υγείας, αλλά περιορίζουν διαρκώς το εξειδικευμένο προσωπικό τους;

Προς το Υπουργείο Εργασίας

1. Έχουν ελεγχθεί πλήρως οι διαδικασίες απολύσεων, εθελούσιων εξόδων και αναδιαρθρώσεων στον κλάδο του φαρμάκου;
2. Έχουν τηρηθεί οι προβλεπόμενες διαδικασίες ενημέρωσης, διαβούλευσης και προστασίας των εργαζομένων;
3. Ποια μέτρα λαμβάνονται για εργαζόμενους υψηλής εξειδίκευσης, οι οποίοι μετά από πολυετή επαγγελματική διαδρομή οδηγούνται εκτός αγοράς;
4. Πώς αντιμετωπίζεται το φαινόμενο της συστηματικής συρρίκνωσης ενός ολόκληρου επαγγελματικού πεδίου;
5. Θα αναληφθεί πρωτοβουλία θεσμικού διαλόγου με τις εργοδοτικές οργανώσεις, τις εταιρείες και τους εκπροσώπους των εργαζομένων;

Η ΠΟΣΙΕΦ-ΣΦΕ δηλώνει καθαρά:

• Δεν θα αποδεχθούμε οι εργαζόμενοι να αποτελούν το εύκολο ισοδύναμο κάθε επιχειρηματικής αναδιάρθρωσης.
• Δεν θα αποδεχθούμε να εμφανίζεται το clawback ως μόνιμη εξήγηση για την αποδυνάμωση της εργασίας.
• Δεν θα αποδεχθούμε να μιλά η φαρμακοβιομηχανία για ανάπτυξη, καινοτομία και κοινωνική ευθύνη, ενώ ταυτόχρονα αποψιλώνει το ανθρώπινο δυναμικό που επί δεκαετίες στήριξε την παρουσία της στην ελληνική αγορά.

Ζητούμε:

• Άμεση αναστολή κάθε νέας απόλυσης.
• Πλήρη διαφάνεια για τις θέσεις εργασίας που έχουν καταργηθεί.
• Θεσμικό διάλογο με τις εταιρείες, τον ΕΟΦ, το Υπουργείο Υγείας και το Υπουργείο Εργασίας.
• Σύνδεση της φαρμακευτικής πολιτικής με την απασχόληση, την τεκμηρίωση, τη δεοντολογία και την κοινωνική ευθύνη.
• Προστασία και αξιοποίηση του εξειδικευμένου ανθρώπινου δυναμικού του κλάδου σε όλη την Επικράτεια.

Η φαρμακοβιομηχανία οφείλει να αναλάβει τις ευθύνες της.

Η Πολιτεία οφείλει να αναλάβει τις δικές της.

Οι εργαζόμενοι δεν θα συνεχίσουν να πληρώνουν το τίμημα επιλογών που δεν τους ανήκουν.

Τα μεγάλα λόγια περί ανάπτυξης, επενδύσεων, καινοτομίας και κοινωνικής ευθύνης κρίνονται πλέον στην πράξη.

Η υπομονή τελείωσε.

Από αύριο τίποτε δεν μπορεί να είναι όπως χθες!